Στην Κ.

Εχω μια φωτογραφια σου που χαμογελας, καποια βραδυα την κοιταζω και χαμογελω κι εγω. Εχω κι αλλη μια που την κροπαρα για να μεινουμε στο καδρο μονο εγω κι εσυ. Μονο ετσι μπορουσα να μας αφησω για λιγο μονους. Προσπαθησα και στην πραγματικοτητα αλλα  δεν τα καταφερα ποτε. Οι στιγμες που εχω να θυμαμαι μαζι σου ειναι ελαχιστες αλλα τις θυμαμαι καλα. Τις επαναλαμβανω στο κεφαλι μου ξανα και ξανα. Εχω απειρο καιρο να σε δω δεν νομιζω γυρω στους δυο μηνες και. Δεν ξερω κι αν θα σε ξαναδω η αληθεια ειναι. Δεν θελω να σε αφησω ομως θελω να σε θυμαμαι καθε μερα. Δεν εχε και νοημα να σε δω πιο πολυ νοημα εχει να σε σκεφτομαι. Απο κοντα δεν θα εκανα ετσι κι αλλιως τιποτα περα απο το να σε κοιταζω στα κλεφτα ενω στη σκεψη μου μπορω να κανω πιο πολλα. Αν και η αληθεια ειναι οτι δεν ηθελα τπτ παραπανω μονο να καθομουν μαζι σου μιση ωρα και να μιλαγαμε. Μιση ωρα μονο ουτε λεπτο παραπανω.  Ξερω ενα κοριτσι που οι γονεις του εφυγαν για μια χωρα ξενη και το αφησαν πισω να τους περιμενει σε μια χωρα διαλημενη. Ξερω ενα αγορι που τα απογευματα ψαχνει τον πατερα του σε καφενεια με θαμωνες γερους που βρωμανε αλκοολ.