Δύο σε ένα

Έχεις νοιώσει ποτέ ότι η ζωή σου δεν είναι δικιά σου; Ότι όλα όσα βρίσκονται μέσα σε αυτήν είναι ξένα; Ότι οι άνθρωποι που έχεις γύρω σου σου είναι άγνωστοι; Γνωριζόμαστε έξι χρόνια και όσο περεσσότερο περνάει ο καιρός, τόσο πιο έντονα αναρωτιέμαι ποιός είναι αυτός που μου μιλάει από το τηλέφωνο. Πραγματικά είναι φορές που νοιώθω οτι αυτή είναι η ζωή μιας άλλης. Κι εγώ, αν υπάρχω εγώ, πρέπει να τη βοηθήσω να την ζήσει. Πρέπει να τη βοηθήσω να κρατήσει τους ανθρώπους γύρω της, πρέπει να την ξυπνήσω το πρωί να πάει στη δουλειά της, πρέπει να την πείσω να μαγειρέψει και να κοιμηθή και να προσέχει, να μην υπερβάλει να κάνει τα πράγματα έτσι όπως πρέπει να γίνουν και να είναι συνεπής να μην τα κάνει χάλια. Αλλά όλα αυτά τα κάνει αυτή, εγώ απλά της τα θυμίζω κάθε μέρα. Το καλό είιναι ότι όποτε συμβαίνει κάτι άσχημο δεν στεναχωριέμαι και τόσο πολύ, δεν μπορώ να στεναχωρηθώ γιατί αφού το γεγονός συμβαίνει στη δικιά της τη ζωή, αφορά λοιπόν εκείνη. Αλλά η αλήθεια είναι ότι για τον ίδιο λόγο δεν μπορώ να νοιώσω και χαρά όταν κάτι καλό συμβαίνει. Νοιώθω βέβαια μια μικρή ικανοποίηση ότι κατάφερα να βάλω τη ζωή της σε μια σωστή τροχειά, αλλά δεν νοιώθω χαρά. Έτσι λοιπόν με βολεύει να ζω τη δικιά της ζωή γιατί γλυτώνω τις συγκινήσεις. Το κακό είναι ότι κάποιες φορές δεν ξέρω τι είναι αυτό που θέλει κι εκεί δυσκολεύομαι να τη βοηθήσω. Στέκομαι απεναντί σου και προσπαθώ να σε κάνω να τη δεχτείς και να τη νοιώσεις, δεν ξέρω όμως αν εκείνη θέλει εσένα ή κάποιον άλλων. Και όταν καταφέρω να σε κάνω να την θές (γιατί να την καταλάβεις δεν έχω καταφέρει μέχρι τώρα να το κάνω), τότε καταλαβαίνω ότι εκείνη δεν ήθελε εσένα. Αλλά δεν με πειράζει και τόσο γιατί τον ποιον θέλει είναι δικό της πρόβλημα στην τελική. Βέβαια δεν μπορώ να πω, η αλήθεια είναι ότι μου έχει δώσει πάρα πολύ εξουσία. Βασικά μπορώ να της γαμήσω τη ζωή όποτε θέλω, τόση δύναμη μου έχει δώσει. Γιατί τελικά, το αποτέλεσμα εξαρτάται από όσα κάνω εγώ, όσα βγάζω προς τα έξω και όχι όσα θέλει αυτή. Εγώ μπορώ απλά να τη βοηθήσω να μην είναι μόνη της. Κάποιες φορές, προσπαθώ να μαντέψω τι θα την έκανε να νοιώσει καλύτερα. Συνήθως δεν πέφτω μέσα στις μαντεψιές μου, αλλά τουλάχιστον της γεμήζω το χρόνο της. Τελικά, δεν είναι και τόσο άσχημο να νοιώθεις ότι ζεις σε μια ζωή που δεν σου ανήκει. Ναι, μπορεί να είναι εγκλωβιστικό και απομονωτικό, μπορεί κάποιες φορές να σε κάνει να βιθύζεσαι στην ανηπαρξία ή μπορεί να νοιώθεις ότι όλοι και όλα γύρω σου είναι ξένα. Έχει όμως δύο βασικά καλά. Πρώτων, σε κάνει να καταρήπτεις τους ενδιασμούς και να κάνεις πιό εύκολα πράξεις, αφού επιρρεάζουν την άλλη, όχι εσένα. Δεύτερον, σε γλυτώνει απο τις συναισθηματικές εντάσεις αφού δεν αφορούν άμεσσα εσένα.